ΕΙΣ Μ. ΛΑΠΠΑΝ (ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΒΛΑΧΟΥ)

Σαν σήμερα, πριν από 101 χρόνια, κηδεύτηκε στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου Καρύτση στην Αθήνα, ο πρώην Γραμματέας του Πανεπιστημίου Αθηνών και για πολλά χρόνια Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας, λόγιος Μίνως Λάππας, ο οποίος απεβίωσε στις 30.03.1917, «μετά μακράν νόσον… στο θεραπευτήριο του Ευαγγελισμού». Μνεία του γεγονότος θα γίνει στον Αθηναϊκό τύπο, ενώ ανάμεσα στις σύντομες αναφορές και νεκρολογίες, ξεχωρίζει ένα ποίημα του σημαντικού ανθρώπου των γραμμάτων και πολιτικού Άγγελου Βλάχου. Τους δύο άντρες συνέδεε μακρά φιλία.

 

                               

                                  Εφ. Αθήναι, 31 Μαρτίου 1917

 

 

ΕΝ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΒΛΑΧΟΥ

Εφ. Εμπρός, 10 Απριλίου 1917

Κηδεύτηκε πρόσφατα ένας διακεκριμένος σε λογιότητα και σε χαρακτήρα άντρας, ο Μίνως Λάππας. Αν υπήρχε στη χώρα μας σοβαρή πνευματική κίνηση, ο συγγραφέας και μόνο των εδώ κι εκεί διάσπαρτων φιλολογικών μελετών, αντί των αόριστων και  τυπικών εγκωμιαστικών νεκρολογιών στις εφημερίδες, θα κρίνονταν άξιος κριτικής εξετάσεως. Αλλά, η έλλειψη του πεζού λόγου αναπληρώνεται από την ποίηση, όχι τόσο για να περιγράψει τον απελθόντα, όσο για να τον ράνει με το δάκρυ της αγάπης. Η Μούσα του Άγγελου Βλάχου από τα βάθη της απελθούσας γενιάς θα ξαφνιάσει όσους έχουν προσηλωμένη αλλού την ακοή τους. Αλλά αν σταμάτησε να ακούγεται, δε σημαίνει ότι σίγησε. Ο σεμνός γέροντας, πιστός ιεροφάντης των γραμμάτων, περνάει το χρόνο του μελετώντας ή αποτυπώνοντας σε στίχους και επιγράμματα, πότε τις εμπνεύσεις της λύπης του και πότε όσα του υπαγορεύει η δηκτική ειρωνεία του. Συνδεδεμένος στενά με τον Λάππα, δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στις τελευταίες στιγμές του, ούτε να κηδεύσει τον ανεκτίμητο φίλο του, όπως επιθυμούσε. Γι’ αυτό και μετατρέπει το πένθος του σε κραυγή πόνου, την οποία, παρά τη συνήθειά του, με ευχαρίστηση δέχθηκε να εμπιστευτεί στις γνώριμες σ’ αυτόν στήλες του «Εμπρός».      

 

ΕΙΣ Μ. ΛΑΠΠΑΝ

Έπεσες και σύ! του πόνου σε κατέβαλε η παλάμη
κ’ εις της νόσου τον αγώνα τέλος άμαχος εδάμη
η γενναία σου ψυχή.
Το γλυκύ σου φως εσβέσθη, κ’ εις τα εύγλωττά σου χείλη
όθεν έρρεε το μέλι της σοφίας σου, η φίλη
λαλιά σου δεν ηχεί.

Εις ανάπηρος πρεσβύτης ήλπιζε να τον κηδεύση
η αγάπη σου, και δάκρυ των ομμάτων σου να ρεύση
εις τον ώριμόν του τάφον.
Άλλως έκλωσεν η μοίρα! Αδρανής εκείνος κείται,
δεν ησπάσθη καν το κρύον μέτωπόν σου και αρκείται,
οίμοι! να σε κλαύση γράφων.

 

 

 

 

Φωτογραφία άρθρου: Άγγελος Βλάχος 
Πηγή: Βικιπαίδεια

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση