Ο ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΗΧΩΝ

Ποιήματα του Κώστα Νούσια απο τη συλλογή Οδός Ελευθερίας (Εκδόσεις Οδός Πανός, 2009).

νότεςΟ Κώστας Νούσιας κατάγεται από το Βελιάχοβο, Αγίων Σαράντα. Είναι απόφοιτος του Ανωτάτου Ινστιτούτου Καλών Τεχνών των Τιράνων, ενώ έχει πάρει πτυχία και από Ελληνικά Ωδεία, κυρίως στη θεωρία της μουσικής. Έχει δημοσιεύσει και εκδώσει ποιήματα, ποιητικές συλλογές, μεταφράσεις, κριτικές και πολλά άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά. Έχει διακριθεί και βραβευτεί στη μουσική, και στη λογοτεχνία. Έχει συμπράξει ως μουσικός στο φαγκότο ως σολίστας με συμφωνικές ορχήστρες και ως μαέστρος με Φιλαρμονικές, ενώ έχει γράψει ύμνους και βιβλίο με μελοποιημένα ποιήματα.
Εργάζεται ως καθηγητής μουσικής, στο Μουσικό Γυμνάσιο – Λύκειο Ιλίου.

 


Ο επίλογος των ήχων 


 

ΟΙ ΝΟΤΕΣ

Οι νότες
οδεύανε στο χάος
πανέτοιμες
να εισχωρήσουν στον κόσμο
σαν τις ψυχές
στη ζωή
μόλις γεννιέται.

 

ΜΙΑ ΝΟΤΑ

Κι εκεί που χάνονταν
στο τέλειο της απελπισίας
επέστρεψε
σαν άκουσε από κάπου
μουσική.

Μια νότα αισιοδοξίας
τον έφερε και πάλι στη ζωή.

 

ΔΕΝΤΡΑ ΚΑΙ ΠΟΥΛΙΑ

Μόλις φυτρώσανε τα δέντρα
κι απλώσανε τους στύλους τους,
με βιά
καθίσανε πουλιά στις κλάρες τους
και τραγουδήσανε
και τιτιβίσανε
όπως οι νότες στα πεντάγραμμα
φαρδιά – πλατιά.

 

ΜΠΕΡΛΙΟΖ

Οι σφαίρες του πολέμου
πέφτανε στο παράθυρο
βροχή,
μα εκείνος συνέχιζε να γράφει
πυρετωδώς
τη μουσική.

Οι νότες του, ελεύθερες
πιο ισχυρές από τις σφαίρες.
Έφτασαν αλώβητες
λυτρωτικές,
ως τις δικές μας μέρες.

 

ΣΟΥΜΠΕΡΤ

Εν πάση περίπτωση, λένε, από ασιτία
απεβίωσε με έργα στα συρτάρια.
Τα «φύλαγαν», ως ακριβά μαργαριτάρια
με σπάνια ανεκτίμητη αξία.

Λουλούδια έσπειρε η ρομαντική του πένα
σαν ήταν φτερωτή, όπως ο κύκνος.
Τα άσματα, είπε νηστικός, τον πήρε ο ύπνος
μαρτύρησε ως δημιουργός, πάνω στην γέννα.

 

ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ Ο ΜΟΥΣΙΚΟΣ

Από τη σπάθα του πολύτροπου Οδυσσέα
όλοι τους οι μνηστήρες σκοτωθήκαν
μα ο μουσικός ο Φήμιος, ο αθώος
με την κιθάρα έμεινε να τριγυρίζει.

Κάτι ήξερε ο θεϊκός Δυσσέας
κι άφησε το μουσικό να τραγουδήσει
όπως το αηδόνι κελαηδά με γλύκα
τι ειν’ αμαρτία κάποιος να σκοτώνει
την ιερή του μούσα που γεννιέται
απ’ του θεού τη βούληση και μόνο.

 

ΜΟΤΣΑΡΤ

«Θέλω να γράψω όπερα, μα πες μου
πώς να τ’ αρχίσω;» – του’ πε ένας κακομοίρης,
«Δώσε μου, να χαρείς τις απαρχές μου
της μουσικής, εσύ ο μέγας και ο κύρης!».

«Δεν ξέρω!» – είπε ο Μότσαρτ με συμπόνια
κι έμεινε άναυδος ο άλλος καρφωμένος
«Μα ‘σεις δεν γράψατε στα δώδεκά σας χρόνια
όπερα και κονσέρτα;» – ψιθύρις’ ο καημένος.

«Την όπερα συνέθεσα, μα τότε
ειλικρινά δεν ρώτησα κανέναν!»
Είπε ο μουσικός. Το πώς και πότε
μάταια να εξηγούσε στον καθέναν.

Κανείς δεν θα μπορούσε να συλλάβει
της έμπνευσης την ιεροσύνη
την έκκληση της μούσας, να εκλάβει
την έκσταση, την ηδονή και την οδύνη.

 

ΜΠΕΤΟΒΕΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ

Απροσδόκητα ατένισε τον αυτοκράτορα
ο Γκαίτε κι υποκλίθηκε με ικανοποίηση
ξεχνώντας πως η μούσα και η ποίηση
ανώτερες ήσαν κι απ’ τα ανάκτορα.

Με έκπληξη παρατήρησε ανέλπιστα
τον μουσικό που ακίνητος «αναχαίτισε»
την υπεροψία του δούκα, σαν τον χαιρέτησε
εκείνος πρώτα κι ο Μπετόβεν, έπειτα.

Εκ των πραγμάτων του δημιουργού η κυριαρχία
στιγμιαία δεν ήταν, μα έμεινε αιώνια
τον Μπετόβεν θαυμάζουν όλα τα σαλόνια
και λίγοι ομιλούν για την τότε εξουσία.

 

ΤΟ ΠΑΝ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ

Της νύχτας η σιωπή κι οι στάλες της βροχής
και στις βουνοπλαγιές του ανέμου τα δοξάρια,
της θάλασσας τα κύματα στην αγκαλιά της γης
ειν’ όλα μουσική, ειν’ του Θεού, τ’ αχνάρια
που μείνανε στο σκηνικό της δύσης, της αυγής.

 

Ο ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΗΧΩΝ

Κάποτε θα μεταμορφωθούν τα πάντα,
θα λιώσουν και θα πάρουν σχήμα άλλο
και η στερνή βροντή, ως τύμπαν’ από μπάντα
σαν μουσική θα πλέει στο μεγάλο
τον ουρανό ολομόναχη αναζητώντας
το μέτρο, το ρυθμό, την αρμονία
που χάθηκαν στο χάος, τριγυρνώντας
με το θεό, να ξαναβρούν άλλη ουσία.

 

Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Print this pageEmail this to someone

Αφήστε μια απάντηση