ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ, ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ, ΕΞΩΚΚΛΗΣΙΑ, ΕΙΚΟΝΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΩ ΔΕΡΟΠΟΛΗΣ

δερόποληΠαρουσίαση του λευκώματος του ζωγράφου Γιώργου Μήτση, Μοναστήρια, εκκλησίες, εξωκκλήσια, εικονίσματα της Άνω Δερόπολης.

1Εκ βαθέων – Το εισαγωγικό σημείωμα του ζωγράφου.
2. Δυο λόγια για την έκδοση από τον Αναστάσιο Παπασταύρο (αρχιτέκτονα, π. Δήμαρχο Ιωαννίνων).
3. Η είδηση της βράβευσης του έργου από την Ακαδημία Αθηνών (2014).

 

 


 

Εκ βαθέων

Ξεκίνησα το όμορφο αυτό ζωγραφικό ταξίδι πριν από δυο χρόνια. Ήταν καλοκαίρι του 2010. Πρώτος σταθμός του ταξιδιού, το Σελλειό αντίκρυ από το Κλεισάρι, το χωριό μου. Η διαδρομή από το ένα στο άλλο εξαιρετική. Ψηλά βουνά, απότομες ρεματιές, αιωνόβια πλατάνια, άγρια βράχια, αρχαία μνημεία, τόποι λατρείας χαμένοι μέσα σε πυκνή βλάστηση και από πάνω ο θόλος του ουρανού, πότε σε χρώμα  βαθύ μπλε και πότε σκοτεινιασμένος, να εκπέμπει ένα ιδιαίτερο φως. Στο έμπα του Σελλειού συνάντησα την Ευτέρπη, να περιποιείται το μικρό της κήπο που είχε όλα τα καλούδια του θεού. Το άσπρο μπούλωμα γύρω από το κεφάλι τόνιζε περισσότερο το ηλιοκαμένο της πρόσωπο. Το καινούριο νοικοκυριό που έστησε δε θύμιζε τίποτα από το παλιό πέτρινο σπίτι της με τη μεγάλη συκαμιά στην αυλή. Με δέχτηκε με χαρά. Ο καφές και ένα ποτήρι τσίπουρο πάνω στον ξύλινο ζωγραφισμένο καπαρέ, ήταν το ζεστό καλωσόρισμα της. Οι οικογένειες μας είχαν κουμπαριά. Το 1987, ο μακαρίτης ο πατέρας μου βάφτισε το γιο της, το Γιώργο, στον Άι Θανάση. Τα τελευταία βαφτίσια στο χωριό πριν από τη θύελλα της αθεΐας.

Κλικ στις εικόνες:

Της αποκάλυψα τον κρυφό μου πόθο να ζωγραφίσω τα μοναστήρια, τις εκκλησίες, τα ξωκλήσια και τα εικονίσματα του τόπου μας, ό, τι υπάρχει σήμερα και ό, τι απέμεινε ανέγγιχτο στη μνήμη των ανθρώπων. Είδα το πρόσωπο της να λάμπει. Έσφιξε το άσπρο μαντίλι στο λαιμό και μου ζήτησε να την ακολουθήσω στις ράχες του Σελλειού. Εδώ ο Άι Θανάσης, να εκεί κάτω στα πουρνάρια ο Άι Νικόλας, παραπέρα οι Άι Ταξιάρχες που γλεντούσε όλο το χωριό και πιο κάτω ο Άι Γιώργης και ο Άι Δημήτρης. Τα μάτια μου βούρκωσαν. Δεν περίμενα την ορμή και τη δύναμη της φλόγας της Ευτέρπης. Ήταν πλέον αδύνατο να σταματήσω αυτό το ταξίδι. Ξαφνικά οι αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων άρχισαν να ζωντανεύουν. Θυμήθηκα το γκρέμισμα του καμπαναριού του Άι Νικόλα, ακριβώς πάνω από το σπίτι μας στο Κλεισάρι. Έπεσε μονοκόμματο χωρίς να διαλυθεί, όπως σωριάζεται ένας άδικα δολοφονημένος άνθρωπος. Κι ακόμη την καμπάνα της εκκλησίας, φερμένη από την Κωνσταντινούπολη, που φρόντισε και την έκρυψε την προηγούμενη νύχτα ο πατέρας μου πίσω από το Άγιο Βήμα. Φανέρωσε το εφτασφράγιστο μυστικό λίγο καιρό μετά την πτώση της δικτατορίας. Μέχρι τότε, κανένας δεν ήξερε τίποτα. Ήρθε επίσης στη θύμηση μου εκείνη η τραγική σκηνή στο μεσοχώρι, όταν δόθηκε η εντολή να ξυρίσουν τον παπά του χωριού, τον παπά Βήτο, παρουσία των μαθητών του σχολείου για να φωλιάσει, προφανώς, στις τρυφερές ψυχές τους ο φόβος στη δύναμη της εξουσίας. Και, τέλος, οι μικρές φλογίτσες που άναβαν ξαφνικά τα βράδια μέσα στις ερειπωμένες εκκλησίες και τα τσόφλια από τα κόκκινα αβγά τα ξημερώματα τις Ανάστασης, πεταμένα κρυφά στα σοκάκια του χωριού. Αυτή ήταν η αφετηρία.

Από κει και πέρα, το ένα σχέδιο μετά το άλλο  αποτυπώνονταν εκ του φυσικού πάνω στο λευκό χαρτί. Οι κανόνες της προοπτικής και η ελεύθερη γραμμή, πότε λεπτή και πότε ορμητική αναδείκνυε τις λεπτομέρειες των ντόπιων μαστόρων τις πέτρας στις ξερολιθιές, στις χαγιάτες, στους τρούλους, στις κόγχες του Ιερού Βήματος, στις εισόδους των ναών, στα παράθυρα, στις γωνίες. Καθαρές, λιτές γραμμές δεμένες με το δωρικό ηπειρώτικο τοπίο. Αρμονικός συνδυασμός τέχνης και πίστης. Ό, τι περιέχεται σε αυτό το λεύκωμα, κτίσματα από τους βυζαντινούς χρόνους μέχρι και σήμερα, είναι όσα έμειναν όρθια στα χρόνια της καταστροφής, αυτά που χτίστηκαν από την αρχή, όσα ήταν αποτυπωμένα σε παλιές φωτογραφίες κι εκείνα που παρέμειναν κλειδωμένα στη μνήμη μου και στη συλλογική μνήμη των κατοίκων της Άνω Δερόπολης. Θέλησα με αυτόν τον τρόπο να αναδείξω πρώτα – πρώτα ένα σπουδαίο στοιχείο της ταυτότητας μας που στο διάβα των αιώνων διαφύλαξε ακέραιη και αμόλυντη την εθνική μας συνείδηση, τον πολιτιστικό μας πλούτο, τη μητρική μας γλώσσα, την ορθόδοξη πίστη και παράδοση μας. Να καταθέσω, ύστερα την ευγνωμοσύνη μου προς τους σημερινούς ανθρώπους αυτού του τόπου που από το υστέρημα ή το περίσσευμα τους συντήρησαν τους παλιούς και οικοδόμησαν νέους ιερούς χώρους λατρείας. Και τέλος, να υποκλιθώ στην ιώβεια υπομονή και στις ακούραστες προσπάθειες, όλα αυτά τα χρόνια του Αρχιεπισκόπου κ. Αναστάσιου και του Μητροπολίτη Αργυροκάστρου κ. Δημητρίου να “φυτέψουν” στις ψυχές των ανθρώπων το σπόρο της Αλήθειας για να καρπίσει πνευματικά ο τόπος μας. Το είχε τόσο ανάγκη…

Καλοκαίρι 2012

                                                                                                Γιώργος Θεόφ. Μήτσης.

 

Κλικ στις εικόνες:

 

 

ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟ ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟ

Το καλλιτεχνικό έργο του κ. Γιώργου Μήτση είναι πολυμερές και πολυσύνθετο. Καλύπτει ένα ευρύ θεματολογικό φάσμα (τοπία, πορτραίτα, συνθέσεις, νεκρές φύσεις), όπου διακρίνονται ρεαλιστικές, ιμπρεσιονιστικές και εξπρεσιονιστικές τάσεις ενός καταξιωμένου καλλιτέχνη. Οι τεχνικές που χρησιμοποιεί είναι η ελαιογραφία, η υδατογραφία (ακουαρέλα), το ψηφιδωτό κ.α.. Τα έργα του είναι αναγνωρίσιμα, ενώ η συνολική καλλιτεχνική του παραγωγή εκπέμπει ευγένεια, σεμνότητα και συνέπεια. Και έρχεται τώρα ο φίλος μου, ο Γιώργος, να μας εκπλήξει ευχάριστα με την ανά χείρας έκδοση. Και αυτό γιατί χρησιμοποιεί – επιτυχέστατα – ένα από τα δυσκολότερα μέσα εικαστικής έκφρασης, τη ζωγραφική με μαύρο μελάνι. Και λέω τούτο γιατί αν στις άλλες τεχνικές τα λάθη ή οι αστοχίες μπορούν να εξαφανιστούν με το επόμενο στρώμα του χρώματος, το πενάκι της μελάνης δεν προσφέρει τέτοιες «πολυτέλειες». Η πρώτη γραμμή πρέπει να είναι η οριστική και τελική. Αλλά ο ζωγράφος μας αντιμετωπίζει τις δυσχέρειες αυτές με άνεση και σιγουριά στο χέρι του. Υπάρχει όμως και μια άλλη παράμετρος στο παρόν έργο του Γιώργου. Πρόκειται για τα σχέδια. Αποτελούν μικρά αυτοτελή χρονικά, που μας παρέχουν ενδιαφέροντα ιστορικά – και όχι μόνο – στοιχεία για τα σπουδαία θρησκευτικά κτίσματα της ιδιαίτερης πατρίδας του καλλιτέχνη, της αγαπημένης του Βορείου Ηπείρου. Αν συνυπολογισθεί και το εισαγωγικό «Εκ βαθέων» τότε αβίαστα ο Γιώργος Μήτσης μπορεί να καταταγεί και στους λογοτέχνες – ερευνητές της περιοχής μας. Μακάρι να συνεχίσει και στον τομέα αυτό, γιατί μπορεί να προσφέρει πολλά στην πατριδογνωσία, που,  όπως συχνά έχει υπογραμμιστεί, δίκαια προβάλλεται ως η πρώτη βαθμίδα της εθνικής μας αυτοσυνειδησίας. Κλείνοντας θέλω να αποδώσω στο Γιώργο Μήτση, ο οποίος ζει και εργάζεται στην πόλη μας, κάθε τιμή και κάθε έπαινο για το πολυσχιδές έργο του.

Αρχιτέκτων Αναστάσιος Παπασταύρος
π. Δήμαρχος Ιωαννίνων

 

 

Η είδηση της βράβευσης του έργου από την Ακαδημία Αθηνών (2014).

Ο Γιώργος Μήτσης βραβεύεται απο την Ακαδημία ΑθηνώνΗ Ακαδημία Αθηνών βράβευσε τον Ηπειρώτη ζωγράφο Γιώργο Μήτση κατά την Πανηγυρική Συνεδρίασή της απονομής βραβείων για το έτος 2014.

Ο Γιώργος Θ. Μήτσης τιμήθηκε για την ιστορική σημασία των απεικονίσεων των μοναστηριών, των εκκλησιών και των προσκυνημάτων στην περιοχή άνω Δερόπολης της Βορείου Ηπείρου στο έργο του «Μοναστήρια, Εκκλησίες, Εξωκκλήσια και Εικονίσματα Άνω Δερόπολης», στην Τάξη των Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών. Η Ακαδημία Αθηνών χαρακτήρισε το βιβλίο του κ. Μήτση ως «έργον μεγάλης ιστορικής αξίας».

Το βιβλίο περιλαμβάνει σχέδια εκ του φυσικού, με μαύρο μελάνι, έξι μοναστηριών, εβδομήντα έξι εκκλησιών και είκοσι έξι εικονισμάτων από την διετή (2010-2012) εικαστική περιήγηση του καλλιτέχνη στα χωριά της Άνω Δερόπολης. Είχε παρουσιαστεί, μαζί με έκθεση των πρωτότυπων εικαστικών έργων, στην εκδήλωση «Η δόξα της πέτρας» που διοργανώθηκε από την Εταιρία Λογοτεχνών και Συγγραφέων Ηπείρου, το Δήμο Ιωαννιτών, το Δήμο Ζαγορίου και το τμήμα Ηπείρου του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος στην Αίθουσα «Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνος» της Ζωσιμαίας Παιδαγωγικής Ακαδημίας στις 7 Απριλίου 2013, στα Ιωάννινα.

Ο Γιώργος Θ. Μήτσης γεννήθηκε στο Κλεισάρι, χωριό της Άνω Δερόπολης, το 1957. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Τιράνων. Τα έτη 1983-1990, εργάστηκε ως καθηγητής ζωγραφικής στο Καλλιτεχνικό Γυμνάσιο-Λύκειο Αργυροκάστρου. Από το 1990 ζει και εργάζεται στα Ιωάννινα, όπου υπηρετεί ως καθηγητής Εικαστικών μαθημάτων σε σχολεία της Δ/θμιας εκπαίδευσης. Είναι μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος, της Ένωσης Καθηγητών Καλλιτεχνικών Μαθημάτων, του Διοικητικού Συμβουλίου του Σωματείου Πτυχιούχων Ανωτάτων Σχολών Εικαστικών Τεχνών Ηπείρου και της Ένωσης Συγγραφέων και Καλλιτεχνών Αλβανίας.

πηγή ειδήσεως: Σ.Π.Α.Σ.Ε.Τ.Η

 

man standing in front of the Academy of Athens

Έργα του ζωγράφου Γιώργου Μήτση στην: ΓΚΑΛΕΡΙ

 

 

Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Print this pageEmail this to someone

Αφήστε μια απάντηση