ΕΠΤΑ ΑΛΒΑΝΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΣΕ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΗΛΕΜΑΧΟΥ ΚΩΤΣΙΑ

 

Ντριτερό Αγκόλι

ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΑΣ ΠΕΙΣΩ

Θέλω να πείσω όλους σας ότι είμ’ ακόμα ζωντανός
μέσα στης ποίησης τη μάχη.
Παρότι πληγωμένος και με μανδύα τρύπιο
βρήκα ξανά τη δύναμη, στον πόνο μέσα του ανθρώπου,
των στίχων μου τους λόχους ξανά να επιστρατεύσω.
Τους λόχους τους δικούς μου, τους αποδεκατισμένους,
τους έχω ανανεώσει, ξανά τους εκπαιδεύω
σε νέες τακτικές και έξυπνα γυμνάσια.
Κι έχω αποκτήσει πλέον πείρα και πονηριά,
καρτερικά περίμενα την ευκαιρία να ’βρω
σαν κάποτε στα νιάτα μου μ’ ορμή, για νέες εκστρατείες
για να σας πείσω όλους σας ότι είμ’ ακόμα ζωντανός.

 

ΤΟ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟ ΧΙΟΝΙ

Το ανοιξιάτικο χιόνι καθόλου δεν διαρκεί.
Της φύσης οι ορμές
κοχλάζουνε στα δέντρα μέρα νύχτα
κι ο έρωτας το λειώνει.

Το ανοιξιάτικο χιόνι καθόλου δεν διαρκεί
το σπρώχνει το χορτάρι με πράσινα κοντάρια
και το τραγούδι των πουλιών
το διώχνει από τον κάμπο.

 

Ισμαήλ Κανταρέ

ΠΟΝΟΣ

Σταλαματιές χτυπούν το τζάμι
Κι εγώ για σένα πόνεσα
Ζούμε κι οι δυο στην ίδια πόλη
μα σπάνια βλεπόμαστε.

Μου φάνηκε περίεργο
που φθινοπώριασε έτσι αργά
με τις μονότονες βροχές
και ουρανούς δίχως πουλιά.

Θυμήθηκα τον Ηράκλειτο
τούτο πρωί με στενοχώρια
που λέει οι ξύπνιοι ζουν μαζί,
ενώ οι κοιμισμένοι χώρια.

Σε τι όνειρο κοιμόμαστε
και να σηκωθούμε δεν μπορούμε;
Σταλαματιές χτυπούν το τζάμι
κι εμείς οι δυο πάντα πονούμε.

 

Μιμόζα Αχμέτι

ΗΣΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΝΝΟΙΑ

Ησυχία είναι η έννοια
που κάνει αυτόν το θόρυβο
και τον ακούω μόνο εγώ.
Όταν εσείς θα μάθετε τον ήχο αυτό να ακούτε,
εγώ θα έχω πια μεταλλαχτεί
σε ησυχία έννοιας
που κάνει αυτόν το θόρυβο
και τον ακούτε μόνο εσείς κι όταν ακόμα
οι άλλοι θα μάθουν να νοιώθουνε τον ήχο αυτό,
εσείς θα έχετε μεταλλαχτεί
σε ησυχία έννοιας που κάνει αυτόν το θόρυβο
που τον ακούνε μόνο…

 

ΕΣΕΙΣ ΔΕΝΤΡΑ ΨΗΛΑ

Εσείς δέντρα ψηλά
που με τους ουρανούς μετριέστε,
πράσινα, αιωνόβια, γιγάντια υψώνεστε.
Κι ωστόσο, ένα από σας να ήμουν δεν θα ζήλευα,
εφόσον τόσα χρόνια έχετε που κουνιέστε
και δεν αποφασίζετε να αγκαλιαστείτε μεταξύ σας.

 

Μπετίμ Μούτσο

Ω ΘΑΛΑΣΣΑ

Ω θάλασσα,
το ξέρω ότι είσαι η πρεσβύτερη του πλανήτη
και η αρχέγονη ζωή μέσα σε σένα γεννήθηκε.
Μα το τραγούδι σου όμως,
Το ακούραστο, το αιωνόβιο, το ακαταμάχητο
από τη στερεά το πήρες.

 

ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ

Οι ψαράδες μαζεύουν τα δίχτυα
τα βράδια.
Και η θάλασσα τραγουδάει τον παλιό της σκοπό,
τον αιώνιο.

Εγώ όμως ξέρω
ανάμεσά τους είναι κάποιος
που κάτι περιμένει συνέχεια
κι απ’ την ψαριά με πιο άγχος.

Περιμένει να βγει ξαφνικά η Γοργόνα,
οι μυθικές σειρήνες, στον ορίζοντα πέρα
κι αυτός να πει σιωπηλά, γεμάτος πόνο
Σε περίμενα,
το ήξερα ότι θα ’ρχόσουν μια μέρα.

 

Μετάφραση: Τηλέμαχος Κώτσιας

 

 

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση