ΜΙΝΩΣ ΛΑΠΠΑΣ – ΕΝΑΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΛΟΓΙΟΣ

 

Ο Μίνως Λάππας γεννήθηκε το 1850 στο χωριό Δρόβιανη της επαρχίας Δελβίνου. Ήταν γόνος της μεγάλης οικογένειας των Λαππαίων και το 14ο παιδί του Αθανάσιου Λάππα. Έλαβε τα πρώτα του γράμματα στο χωριό του και συνέχισε το γυμνάσιο στην Πάτρα. Το 1869 γράφεται στη Φιλοσοφική Σχολή της Αθήνας. Χωρίς να αποφοιτήσει, συνεχίζει με υποτροφία τις σπουδές του αρχικά στην Ακαδημία της Γενεύης (1870), και μετά στη Γερμανία. Σπουδάζει φιλοσοφία στη Λειψία, 1871-1872, στη Γοτίγγη, 1872-1873, στη Χαϊδελβέργη, 1873-1874 και συνεχίζει στην Αγγλία.

Το 1874 εκδίδει στην Αθήνα τη μετάφραση της μελέτης Der Kampf um’s Rechts (Ο περί του δικαίου αγών) του γερμανού νομικού καθηγητή Rudolf von Ihering, ενώ το 1876 στη Μασσαλία, τον λόγο 25η Μαρτίου που είχε ο ίδιος εκφωνήσει στον Ελληνικό Σύλλογο της Μασσαλίας.

Για κάποιο διάστημα έζησε στην Κέρκυρα όπου διετέλεσε συντάκτης της τοπικής εφημερίδας «Ελληνισμός».

Συμμετέχει με αρχηγικό ρόλο στην πρόχειρα οργανωμένη επανάσταση του Λυκουρσίου (Άγιοι Σαράντα και ευρύτερη περιοχή) το 1878. Ήταν ένας από τους έξι σωματάρχες και αρχηγούς αποσπασμάτων των εξεγερμένων Ηπειρωτών, μαζί με τον αδερφό του και τον πρώην στρατιωτικό από την Κέρκυρα, Κ. Λαζαρέτο. Μετά την κατάρρευση του μετώπου υποχρεώνεται να εγκαταλείψει την περιοχή όπως και οι υπόλοιποι αρχηγοί με τα εναπομείναντα σώματά τους και μετά από κακουχίες καταλήγει στην Πρέβεζα όπου και ζητάει άσυλο από τον Έλληνα πρόξενο.

Στη συνέχεια εργάζεται ως καθηγητής ιστορίας σε γυμνάσια της Αθήνας και στα τέλη Φεβρουαρίου του 1882 διορίζεται «επίτιμος» καθηγητής της ιστορίας της φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Το 1883 γίνεται γραμματέας της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου, ενώ το 1884 διορίζεται για πρώτη φορά τμηματάρχης του Υπουργείου Παιδείας αρμόδιος για θέματα ανώτερης εκπαίδευσης (την αρμοδιότητα για τη Μέση εκπαίδευση ανέλαβε ο Ν. Γ. Πολίτης). Συμβάλλει σημαντικά στην κατάρτιση των προοδευτικών εκπαιδευτικών νομοσχεδίων του 1889 επί υπουργίας Γ. Ν. Θεοτόκη. Διετέλεσε για πολλά χρόνια ανταποκριτής της λονδρέζικης εφημερίδας Σημαία (The Standard).

Αρθρογραφούσε για φιλοσοφικά και φιλολογικά θέματα σε διάφορες εφημερίδες υπογράφοντας ως Μ. και στη συνέχεια με το ψευδώνυμο Ραδάμανθυς. Υπήρξε στενός φίλος του Άγγελου Βλάχου  ενώ ως φιλοτρικουπικός και για πολλά χρόνια Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας συμμετέχει στις πολιτικές διεργασίες της εποχής.

Για πάνω από μία δεκαετία διετέλεσε έφορος του Ορφανοτροφείου Χατζηκώνστα.

Αναφέρεται πως για χάρη του ο Ελευθέριος Βενιζέλος και το Γενικό Επιτελείο Στρατού κατά το 1914 έκαναν τη λεγόμενη «παραστρογγυλοποίηση» και περιέλαβαν στο τρίγωνο της Κακαβιάς και την ιδιαίτερη πατρίδα του Δρόβιανη.

Επίσης, ότι στις 27 Δεκέμβρη 1916 ο ιταλικός λόχος που είχε στρατοπεδεύσει στο Υφαντήριο της Δρόβιανης, συνέλαβε μερικούς Δροβιανίτες πρόκριτους με την κατηγορία πως ετοίμαζαν επανάσταση εναντίον τους. Ο Λάππας έθεσε το θέμα στον τότε Πρωθυπουργό Λάμπρου, ο οποίος παρενέβη στον Κόμη Μποσδάρη, Ιταλό πρέσβη στην Αθήνα κι έτσι γλύτωσαν οι συλληφθέντες.

Δεν θα ήταν άτοπος ο ισχυρισμός ότι ο Μίνωας Λάππας ξεπέρασε τα όρια της γενέτειρας του διαπρέποντας στον Ακαδημαϊκό και τον δημόσιο βίο των τελών του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ου στην Ελλάδα.  Όπως αποδεικνύεται όμως από την συμμετοχή του με κίνδυνο της ζωής του στην επανάσταση του 1878 και από την βοήθεια που προσέφερε  στους συμπατριώτες του σε διάφορες περιστάσεις, είχε πάντα στραμμένη την προσοχή του προς την ιδιαίτερη πατρίδα του και ευρύτερα στον Ηπειρώτικο χώρο.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 30 Μαρτίου 1917. 

 

Πηγές:

Μιλτιάδης Δ. Σεϊζάνης, Η πολιτική της Ελλάδος και η επανάστασις του 1878 εν Μακεδονία, Ηπείρω και Θεσσαλία, Εκ του τυπογραφείου της Αθηναϊδος, 1879

Βασίλειος Μπαράς, Το Δέλβινο της Βορείου Ηπείρου και οι γειτονικές του περιοχές, Αθήναι, 1966

Λάμπρος Βαρελάς, Μετά θάρρους ανησυχίαν εμπνέοντος, Η κριτική πρόσληψη του Γ. Μ. Βιζυηνού (1873-1896), University Studio Press, 2014.

Εφημερίδες της εποχής.

 

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση