Η ΚΥΡΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΕΡΟΠΟΛΗ

Άρθρο του Χρήστου Σιάφκου από την Ελευθεροτυπία.

 

ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ: κάθονταν γύρω από το τραπέζι πέντε άντρες και τρεις έφηβοι. Σαν απόφαγαν, ο ένας άντρας έπιασε να τραγουδά και οι άλλοι του κρατούσαν το ίσο. Ηταν το πρώτο πολυφωνικό της Ηπείρου που άκουγα. Ένιωσα να με διαπερνά η μουσική που ήθελα – δεν ήθελα ήταν στο αίμα μου. Χρόνια αργότερα κάθε φορά που άκουγα τη «Δεροπολίτισσα» θυμόμουν εκείνο το τραπέζι κι αν τύχαινε και κρατούσα ποτήρι με κρασί στο χέρι μου, έχυνα λίγο να πιουν οι πεθαμένοι μου.

Κι άλλη εικόνα: μεσημέρι με ήλιο καθόμουν σε αγαπημένο στέκι στου Ψυρρή στραγγίζοντας ένα καραφάκι τσίπουρο, όταν πλησίασε ένας ξερακιανός με κλαρίνο. Το αφεντικό πήγε να τον διώξει. «Ασ’ τον» του είπα κι έψαξα για ψιλά στην τσέπη. Ο τύπος έκανε μια αρνητική κίνηση, σήκωσε το κλαρίνο κι έπιασε ένα σκοπό που αναγνώρισα σχεδόν αμέσως, τη «Δεροπολίτισσα».

Οταν αποτέλειωσε, αντί για ψιλά, έβγαλα να του δώσω πέντε ευρώ. «Σ’ ευχαριστώ, ρε πατριώτη» του είπα κι εκείνος σπρώχνοντας πέρα το χέρι μου απάντησε: «Το είδα εγώ το κεφάλι σου, πλάκα είναι πίσω, άσε ρε πατριώτη, για τη λεβεντιά σου ήταν». Εχυσα λίγο τσίπουρο στο χώμα και σκούπισα βιαστικά τα μάτια μου…

Τρίτη εικόνα: στο Παλέρμο, φοιτητής αλλά και εργαζόμενος, επέστρεφα σπίτι από την εφημερίδα, είχα τα γενέθλιά μου, ήξερα ότι μου είχαν ετοιμάσει γιορτή στο σπίτι, δηλαδή στα παλιά δωμάτια των υπηρετών ενός παλάτσο. Γλυκός Απρίλης με τα παράθυρα ανοιχτά, «περίμενε» μου φώναξε η Γιάννα κι αντί να γίνει η καντάδα από κάτω, έγινε από πάνω. Και να πάλι η «Δεροπολίτισσα». Της είχα πει μέρες πριν πως μ’ έδενε με τη γενιά μου.

Τελευταία εικόνα: είχα καθίσει σε μπαράκι ψηλά στην Πλάκα κι είπα να πάω με τα πόδια να πάρω το Μετρό από την Ακρόπολη. Πήρα τη γνώριμη ανηφόρα για τ’ Αναφιώτικα -τόπος ψυχής- κι από μια αυλή ερχόταν πάλι η μουσική και το τραγούδι για τη γυναίκα από τη Δερόπολη. «Τι δουλειά έχεις εσύ, κορίτσι μου, κάτω από τα Μάρμαρα του Περικλή;» αναρωτήθηκα και… μαρμαρωμένος στρώθηκα στο πεζοδρόμιο να τελειώσει το τραγούδι και μετά να φύγω.

Επιμύθιο: παρουσιάζοντας τις μουσικές της για τη «Μήδεια», η Ελένη Καραΐνδρου μιλούσε προ ημερών για τα πολυφωνικά που άκουγε στο χωριό της κάτω από αστρόφωτους ουρανούς και πώς είχε ενσωματώσει τις μελωδίες τους στην τραγωδία. Υστερα ακούγοντας το cd μπόρεσα να αντιληφθώ ακριβώς τα λόγια της.

Οντως στη «Μήδεια» υπάρχουν μνήμες της πεντατονίας. Και είπα να πώς μπορούμε να κάνουμε μουσική που να μιλά κατ’ ευθείαν στο αίμα μας και παράλληλα να συγκινεί τους ξένους.

ΑΣ ΤΑ ΒΛΕΠΟΥΝ αυτά όλοι οι γελοίοι του συρμού κι αν έχουν κουκούτσι μυαλό στο κεφάλι τους, ας κατανοήσουν τους λόγους για τους οποίους η Ελένη εκδίδεται διεθνώς από τον Αϊχερ και την ιστορική ECM του.

Πηγή: Ελευθεροτυπία

 

 

 

Φωτογραφία άρθρου: Φεστιβάλ Αργυροκάστρου 2004
Πηγή: dervitsani.blogspot.gr

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση