Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΙΛΛΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΙΑΣΓΚΟΥΣ ΠΟΡΑΝΤΕΤΣΙ

ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ ΠΟΙΗΤΑΙ

LASGUSH PORADECI

poradeci 1Γεννήθηκε στο Poradeci, μια μικρή όμορφη πολιτεία κοντά στη λίμνη Οχρίδα. Το αληθινό του όνομα, αν δε γελιέμαι, είναι Λάζαρος Γκούσης. Σπούδασε φιλολογία στη Βιέννη με κρατική υποτροφία. Στην ποίηση επιδόθηκε από μικρός, άλλ’ άργησε πολύ να εμφανιστεί στη δημοσιότητα. Η πρώτη του μικρή ποιητική συλλογή, μολονότι δεν προδίνει το σημερινό καλλιεργημένο ποιητή, είχε όλα τα γνωρίσματα της σημερινής του εξέλιξης. Αργός στη δημιουργία, δε συγχωρεί ποτέ στον εαυτό του την προχειρότητα, και κάθε του δημιουργία περνάει από πολλήν επεξεργασία.

Είναι ο ποιητής που μετανοεί και απορρίπτει αδίσταχτα κάθε του προηγούμενο έργο, επιδιώκοντας έτσι την αρτιότητα. Παρ’ όλη τη σχετικά προχωρημένη ηλικία του, – θάναι κοντά σαραντάρης, – δεν έχει νε επιδείξει ποιότητα εκλεκτή. Μ’ όλη τη φτώχεια της αλβανικής γλώσσας, – φτώχεια τόσο ολοφάνερη στη λυρική ποίηση, που απαιτεί γλωσσική δεξιοτεχνία, – κατόρθωσε με την τεράστια μόρφωσή του και τη γλωσσοπλαστική ικανότητά του, να ξεπεράσει τη μεγάλη αυτή δυσκολία, έτσι που κάθε λέξη έχεις την εντύπωση πως δεν μπορεί ν’ αντικατασταθεί με άλλη, και κάθε του ποίημα νομίζεις πως δε θα μπορούσε αλλιώς να γραφτεί.

Με τη σημερινή μου μεταφραστική προσπάθεια νομίζω πως δίνω μια ιδέα της ποιητικής του ικανότητας, – άλλωστε ο ίδιος ο ποιητής με ενθάρρυνε. Γνωρίζει καλά τα ελληνικά, – λαμβάνει ταχτικά τη «Νέα Εστία» – και θαυμάζει τη νεοελληνική λογοτεχνία. Είναι θαυμαστής του Παλαμά, και ο προσεχτικός αλβανομαθής αναγνώστης δε θα δυσκολευτεί  να διακρίνει εδώ κι’ εκεί κάποια επίδρασή του.

Το σημερινό ποίημα είναι παρμένο απ’ την πρώτη του συλλογή, που έχει τον τίτλο της τελευταίας του: «Hylli i zemrës» («Τ’ αστέρι της καρδιάς») όπου το ξαναβρίσκουμε με μια μικρή τροποποίηση.

ΓΙΑΝΝΗ ΛΙΛΛΗΣ

 

 

LASGUSH PORADECI

PORADECI

Γλυκειά η Δύση στο χωριό μου, γλυκοστάλαχτες οι ώρες,
κι’ απαλότατο ξανοίγει σα σκιά, σαν κάποιο φως.
Στα βουνά και τα λειβάδια μυστικές πνοές τρεμίζουν,
νύχτιο αγέρι της πατρίδος, της γης, του ήλιου ύμνος κρυφός.

Και παντού ένας κύκλος, γύρω τίποτα δε μουρμουρίζει.
Στο χωριό τρίζει μια θύρα και στη λίμνη ένα κουπί
ο αϊτός γλύστρησε τη νύχτα και ψηλοπετάει στη Δύση,
κι’ η καρδιά μου αναδιπλώθη, σαν ’πο πόνο, από ντροπή.

Όλη η φύση, όλος ο κόσμος έγειρε… ούτε ύμνος ούτε θρήνος.
Πέρα ως πέρα η νύχτα απλώθη… Και να τώρα λιτανεία
ήχων πλάνων, μύθων, θρύλων, αργοπλέει την Αλβανία,
που κυλάει απ’ το Σιουνταούμι* απλωτός ο Γέρο – Δρίνος.

Μετάφρ. ΓΙΑΝΝΗ ΛΙΛΛΗΣ

 

*Μια περιοχή της λίμνης Οχρίδας κοντά στο ομώνυμο μοναστήρι απ’ όπου πηγάζει το μεγαλύτερο ποτάμι της Αλβανία, ο Δρίνος.

 

Αλβανική ποίηση

 

 

Νέα Εστία, Αθήναι 15 Ιουλίου 1939, τεύχος 302

 

 

Κύρια φωτογραφία άρθρου: Άγαλμα Λιασγκούς Ποραντέτσι. wikimapia.org

 

 

 

 

 

Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Print this pageEmail this to someone

Αφήστε μια απάντηση