ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΠΕΤΡΕΣ

Ποιήματα του Βασίλη Παππά από την τελευταία του συλλογή «Αν δεν είστε ακόμα πέτρες» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις  ARGJIRO.

πέτρεςΟ Βασίλης Κ. Παππάς είναι φιλόλογος, δικηγόρος και ασκούμενος συμβολαιογράφος. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές «Όταν γυρνούν οι πελαργοί», «Μη με αφήνετε μόνο μου», «Φύσα αγεράκι του νότου», «Το τελευταίο επικόσμημα», «Βόρειες πολιτείες», «Το πέταγμα του ήλιου», «Κάποιος φώναξε το όνομά σου». Για την ποιητική συλλογή «Κάποιος φώναξε το όνομά σου» έλαβε το Βραβείο Ερατοσθένους στον 1ο Διεθνή Διαγωνισμό Κωνσταντίνος Καβάφης 2015. Ποιήματά του έχουν εκδοθεί σε διάφορες γλώσσες.

 

 

 

 

 

ΔΕΝ ΧΑΘΗΚΑ ΣΤΙΣ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ

Δεν χάθηκα στις ψευδαισθήσεις και στα μύρια κύματα.
Δεν ξενιτεύτηκα εγώ.
Εσείς με δέσατε πάνω στο κατάρτι και αδειάσατε την θάλασσα.
Αφήσαμε τους βράχους και ανεβήκαμε στο πλοίο.
Πίσω μας άκουγα το κλάμα ενός παιδιού
που αποχωριζόταν από τη μάνα του.
Έσπασε στα δύο η γέφυρα. Έσπασε πίσω μου ο βράχος.
Στην δική  μας όχθη δεν υπάρχει πια γη.
Όσοι πίστευαν στον Θεό τον φώναζαν ασταμάτητα.
Που πήγε ο Θεός; Τον σκοτώσαμε εγώ κι εσύ.
Λύσαμε το καραβόσκοινο μαζί με τον Φώτο Λώλη
και ξεκόψαμε τη γη από τον ήλιο.
Ανάψαμε τα φώτα για κεράκια,
διώξαμε τους νεκροθάφτες των Σαράντα Αγίων
και συνταξιδεύσαμε με εννέα χιλιάδες Μάρες.

 

ΠΟΙΟΣ ΕΒΑΛΕ ΤΡΟΧΟ

Ποιος έβαλε τροχό
και έκοψε το ομοίωμά μου
στο Ζάππειο μέγαρο;
Ποιος με οδήγησε να σκοντάψω
στα γυαλιστερά πεζοδρόμια της παλιάς βουλής;
Στρεβλό κλαρί
που κουνάει τον πόνο μου.
Μαϊστράλι
να κυνηγάει τα σαρωμένα σύννεφα.

 

ΣΒΗΣΑΜΕ ΤΗ ΣΚΟΝΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΤΕΡΟΥΓΕΣ ΤΙΣ ΠΑΛΙΡΡΟΙΑΣ ΜΑΣ

Περπατάμε χωρίς φόβο και χωρίς έγνοια για τον εαυτό μας.
Σκεπάσαμε τους νεκρούς
και καταργήσαμε την κόλαση.
Πίναμε από το ίδιο το ποτήρι
μ’ αυτούς που δεν γνωρίσαμε ποτέ.
Μας παραπλανούν,
για να βγούμε έξω από το δρόμο μας.
Εσύ που με παρακολουθείς ως την παλιά βουλή,
δεν θα σ’ αφήσω να πεθάνεις μαζί μου.
Ο δικός μας δρόμος περνάει πολύ κοντά
στο Ζάππειο Μέγαρο.
Στο θαυμαστό κήπο
τα μάτια των περισσότερων περαστικών
αποθηκεύουν την αποστασιοποίηση της παρακμής και
ευεργεσίας μου.

 

ΓΚΡΙΖΑ ΜΑΛΛΙΑ

Χθες αργά στην Κρανιά είδα μόνο γκρίζα μαλλιά.
Θορυβώδεις φωνές που αντιστέκονται ακόμα.
Πειρασμός της παιδικής μου μετάνοιας
με πέταγμα στο άγνωστο.

Ερεθίσματα της ανωριμότητάς μου
δίχως επιστροφή.

Γκρίζα μαλλιά
που με κυριαρχείτε ακόμα
σαν κάρα φορτωμένα.

 

ΤΑ ΑΣΤΡΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΟΥ

Πίσω από εκεί
κρύβονται τα άστρα του χωριού μου.
Εκεί πάνω, στο διάστημα
τα τιμωρούν αφύσικοι άνθρωποι.
Γέμισε σκόνη ο γαλαξίας μου.
Πείθω τον εαυτό μου
να μην παραμείνω θεατής
της μικρής και μεγάλης άρκτου.
Ξαπλώνω πάνω σου
σαν να ξαπλώνω στην αθωότητα των περιγραμμάτων του φωτός
και καπνίζω το πούρο της περίσκεψής μου.

 

 

 

 

 

 

 

Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Print this pageEmail this to someone

Αφήστε μια απάντηση