ΕΝΑ ΑΠΡΟΣΠΕΛΑΣΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΟΝΕΙΡΩΝ (στο σταθμό του ΗΣΑΠ στα Πευκάκια)

 

Το έργο στο σταθμό του ΗΣΑΠ στα Πευκάκια έγινε το έτος 2004, μετά από Πανελλήνιο Διαγωνισμό για την ανάπλαση του σταθμού, στα πλαίσια των Ολυμπιακών Αγώνων.

Συμμετείχα στον διαγωνισμό αυτό με δύο έργα-προτάσεις, που σε πρώτη ανάγνωση ήταν διαφορετικά το ένα από το άλλο (εικόνα πρώτη/01).

Η μία πρόταση είχε να κάνει με την μοναχικότητα και το φως (εικόνα δεύτερη/02), ενώ η άλλη με τη σχέση μονάδας – συνόλου, αδυναμίας και δύναμης, πόνου και αντίστασης (εικόνα τρίτη/03 και τέταρτη/04).

Η δεύτερη αυτή πρόταση εμπεριείχε και ένα κοινωνικό μήνυμα πέρα από την εικαστική αναζήτηση. Τελικώς,  μετουσιώθηκε στο έργο το οποίο βλέπουν καθημερινά εκατοντάδες επιβάτες του Ηλεκτρικού (εικόνα πέμπτη/05), ενώ η πρώτη μένει σιωπηλή στο εργαστήρι μου έχοντας πάρει τρίτο βραβείο.

Το έργο αναπτύσσεται και στις δύο πλευρές των αποβάθρων.  Και τα δύο μέρη της σύνθεσης είναι συνδυασμός ανοξείδωτου ατσαλιού και ορείχαλκου.

Όπως ένας κτίστης του τόπου μου, ο οποίος ξέρει τόσο καλά την μαστοριά της πέτρας, έτσι κι εγώ τοποθέτησα τα όνειρα και τις σκέψεις μου σε μαξιλάρια τα οποία στη συνέχεια χυτεύθηκαν και δημιούργησαν ένα μεταλλικό και απροσπέλαστο τείχος (εικόνα έξι/06, επτά/07 και οκτώ/08).

Ενώ η μία σύνθεση αποπνέει μια αίσθηση αντίστασης, η δεύτερη θυμίζει μια θυσία (εικόνα εννιά/09).

Για μένα, το έργο αυτό ήταν μια έκφραση αγωνίας και διαμαρτυρίας. Αφήνω όμως το αναγνωστικό κοινό να δώσει τη δική του ερμηνεία καθώς και να έχει την δική του προσωπική άποψη για ό, τι βλέπει.

Βασίλης Βασίλη

 

Κλικ στις εικόνες

 

 

Share on Facebook19Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Print this pageEmail this to someone

Αφήστε μια απάντηση