ΔΥΟ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΤΑΤΣΗ

Τα δύο έργα που παρουσιάζονται στο παρόν άρθρο, εκτέθηκαν το 2002 στην Εθνική Πινακοθήκη στα Τίρανα στο πλαίσιο της πέμπτης κατά σειρά έκθεσης «Νοέμβρης» που διοργανώνουμε κάθε τέλος του έτους με μια ομάδα εξεχόντων συναδέρφων μου. Το συγκεκριμένο έτος ήμουν επίσης επιμελητής και ασχολήθηκα με τον όλο συντονισμό της εκδήλωσης ενώ μας τίμησε με την παρουσία του και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Alfred Moisiu.

 

Η πόρτα του σπιτιού

Στον πρώτο πίνακα απεικονίζεται η πόρτα του σπιτιού μου όπως φαίνεται από τον εσωτερικό χώρο και ένα τμήμα της σκάλας (η οποία κατεβαίνει προς τα δεξιά), ενώ στο βάθος βλέπουμε το παράθυρο ενός παλιού πλίνθινου σπιτιού των Τιράνων. Οι ιδιοκτήτες του αργότερα το εγκατέλειψαν, καθώς το σπίτι ήταν αρκετά πεπαλαιωμένο και εγκαταστάθηκαν αλλού. Τον καιρό που φιλοτεχνήθηκε ο πίνακας έμεναν ακόμη εκεί, όπως φαίνεται και από την κουρτίνα.

Έχουμε λοιπόν έναν διάλογο. Μια πόρτα και ένα παράθυρο. Μια στιγμή γαλήνης και συνύπαρξης σε ανθρώπινο αλλά και σε αρχιτεκτονικό επίπεδο. Μπροστά στην πόρτα, η μητέρα μου διατηρούσε πολλά φυτά και ήθελα να τα αποθανατίσω ως ένδειξη σεβασμού προς εκείνη, αλλά και ως σύμβολα της ομορφιάς της φύσης και της πολυπόθητης ειρήνης.

Το στενό όπου μέναμε, διατηρούσε μέχρι αργά την εικόνα μιας εποχής που έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί, με σπίτια χαμηλά, λουλούδια στις αυλές και τα σκαλιά που παρεμπιπτόντως, είχαν γίνει με εθελοντική εργασία… Επιθυμούσα επίσης να μεταφέρω μέσω της εικόνας μια μεσογειακή αίσθηση την οποία προσπαθώ συχνά να επισημάνω και να προβάλλω, ενίοτε προσθέτοντας κάποια λεπτομέρεια, στην προκειμένη περίπτωση το κέντημα, αλλά κυρίως με το φως και το χρώμα.

Όπως φαίνεται και στην αντίστοιχη φωτογραφία όπου βλέπουμε το παλιό σπίτι στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα, το τοπίο της πόλης παραμορφώθηκε σε μεγάλο βαθμό, αν όχι ολοκληρωτικά! Η μανία για χτίσιμο πολυκατοικιών αλλοίωσε κατά πολύ τον παλιό κόσμο ο οποίος θα μπορούσε τουλάχιστον να διασωθεί στο πλαίσιο ενός συμβιβασμού μεταξύ ανάγκης για πρόοδο και διατήρησης της ταυτότητας. Αντιθέτως, βλέπουμε μια ολική κατάκτηση του χώρου όπου πριν κυριαρχούσαν τα χαμηλά σπίτια, σε μια γειτονιά μάλιστα, όπου έμεναν γηγενείς Τιραναίοι.

Το έργο «Η πόρτα του σπιτιού» αποτελεί την εκπροσώπησή μου στο συγκεντρωτικό λεύκωμα αλβανικής τέχνης από την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας «Albania Through Art» που εξέδωσε ο ιστορικός τέχνης Ferit Hudhri.

 

Ο πατέρας σε μπλε χρώμα

Αφορμή για το πορτραίτο του πατέρα μου αποτέλεσε μια συνηθισμένη παλιά φωτογραφία. Στη συνέχεια καταπιάστηκα με την εναρμόνιση της σύνθεσης με το φόντο. Το μπλε είναι από τα πιο αγαπημένα μου χρώματα και «παίζω» συχνά μ’ αυτό. Στην συγκεκριμένη περίπτωση το χρώμα αποκτά επιπλέον μια συναισθηματική αξία καθώς παραπέμπει σε ένα ήρεμο δειλινό, ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα που ως χρονικό πλαίσιο συμπίπτει με την ηλικία του πατέρα. Στο φόντο διακρίνονται τα φύλλα μιας μονστέρας που κοσμούσε κάποτε το σπίτι κι εδώ κατέχει αισθητικό ρόλο τόσο ως προς την χρωματική αντίθεση όσο και τον ρυθμό που προσδίδει στο κάδρο.

Το χέρι στο οποίο είναι ακουμπισμένο το πρόσωπο, αποπνέει δύναμη και σιγουριά, στοιχεία που ο πατέρας μου διαθέτει ακόμα σήμερα.

Στέφανος Τάτσης

 

 

Ο καταγόμενος από τη Δρόπολη εικαστικός καλλιτέχνης Στέφανος Τάτσης (γνωστός ως Stefos) γεννήθηκε το έτος 1961 στα Τίρανα. Φοίτησε στο Καλλιτεχνικό Λύκειο «Jordan Misja» (1976 – 1980) και στη συνέχεια ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Σχολή Καλών Τεχνών των Τιράνων (1982 – 1986). Εργάστηκε ως σκηνοθέτης ταινιών κινουμένων σχεδίων, ζωγράφος και γλύπτης. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές και έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις σε Τίρανα, Σκόδρα αλλά και σε Αθήνα, Βαρκελώνη, Λονδίνο κτλ. Αρθρογραφεί, κυρίως για την καλλιτεχνική και οργανωτική προβληματική των εικαστικών τεχνών στην Αλβανία. Είναι δημιουργός σειρών γραμματοσήμων, λογότυπων και διάφορων τηλεοπτικών σποτ, ενώ έχει φιλοτεχνήσει εξώφυλλα βιβλίων. Με τους συναδέρφους Llambi Blido και Besim Tula είναι εμπνευστές και διοργανωτές από το 1998, της έκθεσης σύγχρονης ζωγραφικής «Νοέμβρης».

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση